W poprzednich rozważaniach odkrywczo stwierdziłem, że Kraszczady są wszędzie z wyjątkiem tych miejsc, gdzie ich już nie ma.
Nienowoczesny obywatel jednak tak łatwo zbyć się nie da. On stąpa twardo po Ziemi i chce mieć pewność, czy to jeszcze Kraszczady, czy też już może nie! Chce wiedzieć, czy jeszcze stoi w Kraszczadach i czy jak da krok do przodu, to nie wpadnie w serową szwajcarską dziurę.

A przede wszystkim najbardziej wyalienowane, nierozgarnięte osobniki muszą wiedzieć, kiedy w razie czego obrócić się na pięcie i wiać co rychlej w stronę przeciwną.

Z kolei osobniki rezolutne najbardziej chciałyby wiedzieć, gdzie to dziury krawędź, aby obadać, jak do dziury się spuścić i zrobić biznes, czyli kupę.

  Biznes plus kupa  

Najliczniejsza grupa średnio rozwiniętych stoi w miejscu i głupio obojętnie przygląda się czy dziura ich pochłonie.

  Życie na krawędzi dziury  

  Życie w dziurze  

  Życie w dziurze  

Elita, nie bójmy się tego słowa – światowa zaś kombinuje jak by tu poszerzyć albo wygryźć kolejną dziurę.

A więc, jak widać, określenie warstwy fizycznej jest niezbędne, ale łatwe nie jest! Z powodu ograniczonych możliwości piszącego podejmę tę próbę tylko w bardzo ograniczonym, lokalnym zakresie.

Jak już wiadomo, samozwańczo podzieliłem Kraszczady na trzy. Ponieważ wskutek tragicznie nietrafnego wyboru w życiu „leżę” niestety na samym skraju w Kraszczadach Zachodnich, powstaje niezbędna dla mnie potrzeba określenia ich fizycznego zachodniego końca.

   Zachodni kraniec Kraszczadów, tak to gdzieś tutaj! Straż graniczna rozwinięta w tyralierę.  
  Do najbliższego wiatraka 3 kilometry.  

Żarty na bok. Ustalenie granicy wydaje się łatwe na skutek zaistniałych (arte) faktów, o dalszych planach nawet już nie wspominając.

  Artefakty dokonane – a więc to już nie Kraszczady?  

  Widok na dalsze plany  

  Dalsze plany  

  Jak na horyzoncie sterczy Matka, to pewno jeszcze Kraszczady?  

  Sprawdzamy przez lunetę. Wypisz wymaluj – Matka!  

Czyli sprawa niby prosta. Kraszczady (na razie) kończą się tu na drodze, gdzie stoję.

  Czy jesteśmy na granicy Kraszczadów?  

A za dupą plecami to co mam?

  Lepiej się nie odwracać!  

Jednak i tu nasuwa się wątpliwość z powodu istnienia za naszym tyłem, pewnego, zapewne dla ogółu, a nawet dla znamienitej tutejszej większości irytującego, całkiem niedostrzegalnego zabytku klasy zerowej i o dokładnie takiej samej klasie ochrony. Jest to zabytek nieujęty w żadnym spisie przyrodniczych zabytków, tak więc można śmiało orzec, że nie istnieje.
Z powodu tego zabytku zastanawiam się, czy nie należałoby dokonać poszerzenia Kraszczadów i zdefiniowania nowego pasma „pagórskiego” jako Kraszczady Tylne. A raczej może, trzymając się bliżej terminologii podhalańskiej określić je mianem Kraszczadów Zadnich?

Tym zabytkiem jest... szosa.

Co, szosa przyrodniczym zabytkiem?! Jakieś cudne dziury w asfalcie?

Eee tam! Asfalt jak asfalt, nawet i w Kraszczadach w postaci szczątkowej występuje pospolicie, ale tylko w Kraszczadach Zadnich i to aż w kilku fragmentach zachowany jest przydrożny relikt dendrologiczny już w słusznym wieku i o dziwo zachowanym jeszcze, dużym współczynniku wypełnienia.

Dlaczego jest zabytkiem? Z prostego powodu – drugiego takiego w całych rozległych Kraszczadach już nie ma! Myszy w pień wszystko wyrżnęły, tak jak to bywa mysim zwyczajem cichutko i po troszeczku.

Z takiej to oto przyczyny ustanawiam tymczasową nazwę geograficzną – Kraszczady Zadnie.
– Tymczasową?
– Tak, ponieważ nie daję zabytkowi żadnych szans i jego unicestwienie jest tylko kwestią czasu. Czy kto w życiu widział, aby po wycięciu – powód w tej chwili pomijam, przydrożnego drzewa, w to miejsce zostało posadzone drzewo młode w celu uzupełnienia szpaleru?
Zatem tylko kwestią czasu jest, kiedy Kraszczady Zadnie bez reszty Dziura pochłonie.

Ale już tutaj, co to do nich aż niepodobne, myszy wszystko naraz w pień wyrżnęły!

  Najbliższy wiatrak od granicy Kraszczadów Zachodnich – stan na rok 2017.  

---

---